Rondetafel, overlegcommissie, consortium, staten-generaal, colloquium, stakeholder panel…

Er gaat geen week voorbij of een uitnodiging voor een of andere groepsdiscussie belandt in onze bus. Een vraag om een halve dag of meer onze mening te ventileren over een of andere sector of thema.  Omdat ze denken dat we daar iets zinnigs over kunnen bedenken, en dat ook nog graag delen met de wereld. De ‘sharing economy’, weet u wel?

Allemaal plezant en interessant, dat wel, maar is het niet gewoon een mooie verpakking voor wat gratis consultancy? Als je vroeger advies nodig had over waar het naar toe moest met je organisatie, bestelde je gewoon een studie bij een of ander adviesbureau van Amerikaanse origine.  Dat werd dan gepresenteerd in fantastische slides, al dan niet ondersteund door ‘position papers’ van honderden pagina’s, wat cijfertabellen en occasioneel een filmpje. En dan volgde de gepeperde factuur. In het beste geval, maar niet altijd, werd er ook iets constructief gedaan met het advies.

Zijn er trouwens in dit land niet genoeg overlegorganen allerhande? Voor elke sector, elk onderwerp en elke bevolkingsgroep bestaan er belangengroepen. Gelukkig praten mensen nog altijd met elkaar. Binnen overheden, het middenveld,  universiteiten, bonden, werkgeversgroepen, vakbonden, sectororganisaties, kamers van koophandel, non-profit coalities…..

Maar zou het kunnen dat in veel overlegorganen vooral wordt gepraat en te weinig ondernomen? Waar wordt geluisterd naar mensen met een frisse kijk op de zaak, ervaringsexpert of niet, gelijkgezind of niet? Wie onderzoekt waar het eigenbelang het maatschappelijke kan ondersteunen en omgekeerd? Uiteraard gebeurt dit wel in sommige stakeholder panels, overlegcommissies en andere colloquia, maar vaak blijft het bij een vaststelling van uitdagingen en opportuniteiten. Iedereen gaat met een fijn gevoel naar huis en ‘that’s it’.

Om iets te veranderen moet je nog een volgende stap zetten, een ‘coalition of the willing’ vormen. Mensen die niet enkel samenkomen om hun eigen belang te verdedigen maar die echt gaan samenwerken aan een gemeenschappelijke doelstelling. Een bottom-up aanpak waar elke partij actie kan ondernemen in functie van de samen geformuleerde voorstellen.

Je zal merken dat werken aan het algemeen belang dan ook werken aan het individueel belang wordt. En daar is niks mis mee, toch?

In het licht van de actualiteit alvast een paar suggesties:

Zou een brede coalitie van werkgevers, werknemers, slachtoffers, hulpverleners, etc. een aanpak kunnen formuleren die ongewenste intimiteiten echt gaat aanpakken? De goedbedoelde inspanningen uit het verleden bleken niet voldoende.

En wie neemt het voortouw in het privacy debat? Is het geen tijd om slachtoffers, daders, journalisten, vertegenwoordigers van sociale media, fotografen, psychologen, wetgevers, etc. samen te brengen en zelf een oplossing te laten formuleren waar iedereen zich in kan terug vinden?

En wat doen we met het bericht dat onze jongeren zich dik, alleen en schoolmoe voelen?

Zowel de mutualiteiten als de scholen als Bloso als Fevia, Vlam, Viges en zovele anderen hebben al jaren zinvolle acties lopen. Misschien leidt meer samenwerking tussen alle stakeholders na het beluisteren van jongeren zelf tot een fittere jeugd die zich goed in zijn vel voelt?

Elke rondetafel zonder echte stakeholders aan tafel en zonder concrete actie is niet rond, maar draait vierkant. Luisteren,  samen denken maar vooral samen doen!

Volg ons op Twitter @glassrts

Elke Jeurissen & Cato Léonard

Managing Partners GLASSROOTS

Mei 2012